Stan Borys, legendarna postać polskiej sceny muzycznej i teatralnej, w rozmowie z Nowinami24 opowiada o swoim życiu – od młodzieńczych początków w Rzeszowie, przez pierwsze sukcesy z Blackoutem, aż po decyzję o emigracji do Stanów Zjednoczonych i trudny powrót do zdrowia po udarze. Benefis artysty ma odbyć się 16 września w Wojewódzkim Domu Kultury w jego rodzinnym mieście. Wyjaśniając swoją drogę, Borys podkreśla, że to on sam zdecydował o losach swojej kariery i życia.

Urodzony podczas II wojny światowej w dzielnicy Załęże w Rzeszowie, Stan Borys od wczesnych lat związał się ze sceną. Wspomina, że to właśnie Teatr Poezji i próby teatralne stały się fundamentem jego wrażliwości artystycznej, a w młodzieńczym wieku zaczął występować jako aktor i recytator. Dzięki wczesnym doświadczeniom scenicznym nauczył się myśleć o piosence jako o przekazie, a nie jedynie o brzmieniu.

Kolejnym kluczowym momentem były lata 60., gdy w Rzeszowie zrodziła się idea zespołu Blackout. Pierwszy koncert tego zespołu miał miejsce na dzień jego urodzin – 3 września 1965 roku. W rozmowie podkreśla, że narodziny zespołu i jego własne urodziny zbiegały się w tym samym czasie, co nadało wydarzeniu symboliczny charakter. Kontynuacja pracy z Tadeuszem Nalepą i Bogdanem Loeblem doprowadziła do przełomów na scenie rockowej w Polsce i zapoczątkowała dalszą drogę artystyczną Borysa.

Jednym z najważniejszych momentów w karierze Karl Borysa była interpretacja „Jaskółki uwięzionej” oraz zdobycie Bursztynowego Słowika w Sopocie w 1973 roku. Był to czas, gdy jego popularność rosła, a jednocześnie pojawiły się perspektywy na międzynarodowej scenie. W połowie lat 70. podjął decyzję o wyjeździe za granicę – do Stanów Zjednoczonych. Wyjazd miał wymiar zarówno artystyczny, jak i osobisty: chodziło o poszukiwanie wolności duchowej i możliwości samorealizacji w innej rzeczywistości. W USA Polonia była ważnym odbiorcą jego twórczości, a współpraca z amerykańskimi muzykami oraz praca w radiu i teatrze ułatwiły mu kontynuowanie kariery poza granicami Polski.

Powroty i życie między dwoma światami stały się naturalną częścią dorosłego życia Stan Borysa. Dla niego dom nie musi mieścić się w jednym miejscu – Polskę postrzega jako język, publiczność i początek swojej drogi, a Amerykę – jako część dorosłości i doświadczeń artystycznych. Te dwie przestrzenie tworzą integralny obraz jego tożsamości.

Ostatnie lata przyniosły poważne wyzwania zdrowotne. W 2024 r. Borys przeszedł udar, nastąpiła rehabilitacja i intensywna praca nad powrotem do sprawności. Najważniejszą rolę w procesie powrotu do sił odegrała jego partnerka życiowa Ania Maleady (Ania), która była przy nim na każdym etapie leczenia. Rehabilitacja obejmowała także ćwiczenia mowy, a poezja – w tym recytowanie własnych wierszy – pomagała mu w odzyskaniu zdolności mówienia. Muzyk podkreśla, że cierpliwość, wsparcie bliskich i determinacja były kluczowe w procesie powrotu na scenę.

W kontekście twórczości Borys zaznacza, że jest otwarty na interpretacje innych wykonawców jego utworów i że poezja zawsze miała dla niego pierwszeństwo nad samą melodią. W rozmowie pojawiają się także odniesienia do znaczenia „Jaskółki uwięzionej” jako symbolu wolności i pragnienia bycia sobą, co – według niego – wybrzmiewa także dzisiaj, nawet w kontekście młodszych słuchaczy.

Stan Borys, mimo upływu lat i licznych doświadczeń, pozostaje aktywny twórczo. Jego benefis w Rzeszowie przypomina o korzeniach, z których wyrósł, a także o długiej i złożonej podróży, która łączy Polskę i Amerykę – dwa domy, które wspólnie tworzą jego artystyczny świat.

Źródło: https://nowiny24.pl/