Wszyscy są polskiego pochodzenia – pradziadkowie dzisiejszych mieszkańców przypłynęli prawie 150 lat temu z Polski, emigrując za chlebem. Mieszkańcy wsi kultywują tradycje – podobnie jak dziadki i rodzice, pracują w polu. Są głęboko religijni, kultywują Świętego Kazimierza – jednego z patronów Polski. Przywieźli z Polski pamięć o nim i materiałowy sztandar z jego wizerunkiem. Niedługo później wybudowali mu kapliczkę i wyrzeźbili jego rzeźbę, która stała się symbolem całej tej polskiej społeczności.

Przez następne pokolenia mieszkańcy São Casemiro wiedli ciężkie, ale spokojne życie. Pracowali w polu, trzymali się razem, stanowili zwartą, wspierającą się społeczność. W pierwszych dniach maja 2024 roku, region w którym mieszkają nawiedziły ogromne ulewy – w kilka dni spadło tyle deszczu, co w pół roku. Z tego powodu w okolicy zeszło ponad 500 lawin błotnych. Kilka z nich zabrało połowę wsi – część domów, świetlicę wiejską, kościół (razem z rzeźbą świętego Kazimierza), cmentarz oraz część pól, na których Polonia uprawiała winogrona.

Odwiedziłem mieszkańców równo rok po tych wydarzeniach. Niewiele się zmieniło. Ale zmieni się. Mieszkańcy myślą, jak to wszystko odbudować i wrócić do poprzedniego życia. Spędzamy wspólnie kilka dni, rozmawiamy na temat lawin, Polski oraz szansy na odbudowę i lepsze życie. I jaki nasuwa się wniosek z tego wszystkiego? Wiara, nadzieja i upartość. Tak strasznie było je słychać w ciągu każdej, spędzonej z tymi ludźmi, minuty. I uda się nam jeszcze bardziej rozpalić te uczucia – dzięki temu materiałowi i moim widzom, już niedługo do Cotipory zostanie wysłany prezent od Polaków.